(Komentarz Demokratesa: poniższy tekst zamieszczamy i z racji jego prospołecznych treści, i jako przykład klarownego programu partii antykapitalistycznej, rzeczy obecnie nieczęstej)
Nowa Lewica to partia antykapitalistyczna. Antykapitalizm to postawa o wiele radykalniejsza i jakościowo różna od antyliberalizmu. Z neoliberalizmem spierają się autentyczni socjaldemokraci w stylu profesora Stanisława Kowalika jak i chadecy pokroju braci Kaczyńskich. W obozie anty-neoliberalnym można odnaleźć i Andrzeja Leppera i ojca Rydzyka. Nakreślony przez PiS konflikt między Polską Liberalną i Solidarną to spór w gronie zwolenników kapitalizmu. Nowa Lewica to formacja, która wykracza poza logikę tego sporu.
35 lat temu zmarł mistrz włoskiego neorealizmu Vittorio de Sica. Miał urodę tzw. charakterystycznego amanta i w tym gatunku filmowych komedii zdobył popularność w latach 30., m.in. w słynnym filmie „Mężczyźni, ach cóż za łajdacy”. Nie aktorstwo okazało się jednak najważniejszym dokonaniem artystycznym Vittoria de Siki, lecz reżyserska przygoda z neorealizmem, ważnym kierunkiem sztuki filmowej lat 40. i na początku 50.
(Komentarz Demokratesa: wbrew dogmatom rozpowszechnionym we współczesnej filozofii, Mario Bunge nie lęka się takich idei, jak postulat budowania naukowej etyki, naukowej ideologii i takiejże polityki – tak dla obrony zagrożonego środowiska naturalnego, jak i w interesie najsłabszych jednostek ludzkich)
(Komentarz Demokratesa: przypominamy poniżej jeden z wielu instruktywnych, moralnie pięknych i nowatorskich tekstów, które pozostawił po sobie zmarły niedawno Leszek Nowak, filozof tyleż wybitny, co przemilczany przez wielkie media)
Od samych swoich początków filozofia szczyci się koncentracją uwagi na problemach ogólnych i zarazem dla człowieka najważniejszych, a przynajmniej szczególnie dla niego ważnych. Nie darmo w centrum uwagi filozofów przez wiele stuleci pozostawał on sam, czyli właśnie człowiek, w swych relacjach do społeczeństwa. Tak też jest rozumiana filozofia w poniższym szkicu – przede wszystkim jako teoretyczna i praktyczna wiedza o najistotniejszych sprawach ludzkich i społecznych w najogólniejszym ujęciu. Nietrudno jednak zauważyć, że także, a może nawet szczególnie, przy takim jej pojmowaniu filozofowie względnie rzadko odpowiadają rozbudzanym przez siebie oczekiwaniom. Wykazując w rzeczywistości dość silną skłonność do fikcji i bałamuctwa, a zarazem do pomijania zagadnień dla ludzkiego bytu podstawowych, usprawiedliwiają surową ocenę, iż samoświadomość filozofii jest w wielkiej mierze zawyżona. 
Ostatnie dni sierpnia były piękne jak rzadko. Za oknami gałęzie starych wiązów szumiały w niepowtarzalnych choreografiach, powróciły nawet wiewiórki i byłam bardzo szczęśliwa w swoim dolce far niente. Aż tu nagle, jakoś nad ranem, przyśnił mi się Leszek Balcerowicz. Koniec spokoju. Od pewnego czasu ekonomista ten straszy gęsto w mediach, zakochany w kapitalizmie jeszcze bardziej niż przed kryzysem. Coś mi się widzi, że może zostanie ten bard wolnego rynku następcą dwojga imion ministra Rostowskiego, który głosił, że Polska, silna jak nigdy, znajduje się poza zasięgiem jakichkolwiek zagrożeń. Teraz widać, że nasza potęga wynika z zacofania i niedorozwoju, dlatego kryzys słabiej funkcjonuje. Ale rodzimi władcy dzięki niebotycznym zarobkom czują się równi szejkom i stracili całkowicie kontakt z rzeczywistością. Na razie pan Tusk obiecał dzielnym polskim wojakom, że ich dozbroi, aby mogli skuteczniej mordować Afgańczyków, którzy stawiają opór najlepszej demokracji świata, rodem z USA. Są jeszcze bardziej uparci niż nasi rodacy, bezrobotni z własnej winy, nieudacznicy i frustraci, jak ogłosił u zarania transformacji zdobny muszką Janusz Korwin-Mikke. Nie straszy już wprawdzie na Wiejskiej, lecz ma tam wielu godnych następców. Polski kapitalizm posiada wyraźne oblicze, wyjątkowo paskudne.